Beste abonnees van mijn reisblog, het is weer tijd voor een update vanuit het verre zuiden waar het ondertussen winter is. Het is natuurlijk veel te lang geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt, mijn excuses. Volgens mij was ik bij mijn laatste reisblog in het tropische Cairns geeindigd, dus daar ga ik ook maar verder.
Vanuit het vliegtuig vanaf Brisbane kon ik helaas niet van het uitzicht genieten; het was donker. Ik had dus ook geen idee hoe Cairns er uit zou zien. Aangekomen bleek het heel anders te zijn dan ik verwachtte. Ik dag dat het net zo als de andere grote steden zou zijn, maar het had helemaal geen hoogbouw en alle straten waren erg breed; zoals je hier wel vaker ziet. Het weer was ook geweldig; heel veel zon en heerlijk weer, nog beter dan Brisbane! Na een week tevergeefs in Brisbane naar een baan gezocht te hebben ging ik vrolijk verder in Cairns. Nog steeds amper resultaat. Gelukkig was alles wel wat goedkoper dan in Brisbane, de hostel was goedkoop en er was gratis ontbijt en 'avondeten', niets meer dan een klein bordje met aardappelpuree en een goedkope worst, maar toch: gratis! Hier in het hostel kwam ik een Nederlandse jongen, Roy, tegen. Hij was met een Duitser en een Spanjaard vanuit Sydney naar Cairns gereden. Zijn vrienden waren terug naar huis gegaan en hij had net zoals ik een baantje nodig. We besloten om samen op zoek te gaan en omdat hij een auto heeft gaf dat meer kans op resultaat. Na een ruime week in Cairns vond ik eindelijk iemand die niet gelijk 'nee' of 'bel over twee weken maar terug' zei. Het was een klein boerderijtje 'slechts' 400km naar het zuiden. Het werk was het snoeien van druivenplanten, maar dat deed er eigenlijk niet zoveel toe aangezien ik elk mogelijk baantje zou aannemen. Het enige nadeel was dat het nog 10 dagen zou duren voordat we aan het werk konden, maarja we hadden een baan! In de tussentijd hoorde ik van een paar Britse dames dat ze een paar dagen een stukje naar het noorden wilden gaan met een huurauto. Dat klonk perfect in mijn oren omdat ik daar ook nog heel graag naartoe wilde. Je hebt daar namelijk het Daintree Forrest, een prachtig tropisch woud. Het was geen probleem dat ik meeging. Vanuit Port Douglas zijn we een dagje op een boot naar het Groot Barriere RIf geweewst, want daar moet je eigenlijk wel geweest zijn als je naar het tropische gedeelte van Aus gaat. Het was een leuk dagje, ook omdat een van de dames een onderwatercamera had waarmee we het een en ander onder water konden vastleggen, zoals een groep zeeschilpadden. De volgende dag zijn we naar het regenwoud gegaan, waar we nog een paar prachtige stranden hebben gevonden, misschien wel de mooiste die ik tot nu toe heb gezien. Er werd gewaarschuwd voor kwallen, maar omdat het kwallenseizoen al bijna over was en omdat het water er zo aanlokkelijk uitzag, sprong ik er gewoon in en het water was heerlijk warm!
Terug in Cairns heb ik nog een paar dagen zitten wachten totdat we naar het zuiden zouden gaan. Nadat we nog wat mensen oppikten die met ons mee wilden rijden, gingen we er vandoor, tot ziens vrijheid! Met de auto kreeg ik er weer een nieuwe ervaring bij; in de auto slapen. Sinds Roy de auto had, sliep hij er altijd in, het is een stuk goedkoper dan hostels, het scheelt zo'n 20 euro per dag. Maar omdat hij een grote stationwagen heeft met een tweepersoonsmatras in de achterbak, is dat slapen eigenlijk niet zo'n probleem. Na een paar nachten te hebben doorgebracht in een woonwijk, en ergens langs de weg, kwamen we aan in ons nieuwe huis voor de komende tijd. Het dorpje, Charters Towers, was een klein oud goudzoekersdorpje met ong 7000 inwoners. Er was helemaal niks te doen, maar daar kwamen we natuurlijk ook niet voor. Op de boerderij zouden we werken met een stelletje uit Estland, een ander stelletje en een Franse jongen die na een half jaar Australie voor het eerst engels begon te spreken. Na een paar dagen werken kregen we onze loonstrook in handen en dat voelde heel goed, eindelijk weer eens geld verdienen in plaats van uitgeven! Het enige nadeel was dat het loon niet zo goed was. We verwachtten dat het wel beter zou worden, want we kregen per gesnoeide plant betaald. Helaas werd ons loon niet beter en besloten we na drie weken om de biezen te pakken. Mijn plan was om terug naar de oostkust te gaan, om terug naar Brisbane te gaan en het vliegtuig richting huis te pakken. Roy wilde met zijn auto de outback in en via Alice Springs, Adelaide en Melbourne terug naar Sydney rijden om daar zijn auto te verkopen. Terplekke besloot ik om lekker met hem mee te gaan naar de grote lege outback. Het zou een tijd worden van heel veel uren in de auto zitten, kangoeroes spotten, slapen in de auto en veel te veel pasta eten. Toch was het een prachtige tijd! Na de auto voltanken en de achterbank volgeladen te hebben met eten, vertrokken we.
Het was heel anders dan de drukke oostkust die ik ondertussen wel gewend was, leeg, leeg en nog eens leeg. Er kwamen steeds minder dorpjes, steeeds minder auto's en de begroeiing werd steeds minder. Na zo'n anderhalve dag rechtdoor rijden kwamen we bij de eerste plaats: Mount Isa. De grootste stad van de wereld... qua oppervlakte dan. Er wonen rond de twintigduizend mensen, maar de oppervlakte is groter dan Nederland! Dit hele dorp leefde op mijnbouw, aan de rand zag je de mijnen ook liggen op een grote heuvel, maar meer was er ook niet, dus we gingen lekker verder. Toen ik op de kaart keek zag ik een hokje zo groot als nederland en het enige wat er in stond was een t-splitsing waar we links zouden moeten. Daar aangekomen was het ook letterlijk een t-splitsing met linksaf Alice Springs en rechtsaf Darwin. Leuk om te realiseren dat een gebied zo groot als Nederland uit niets meer bestaat dan een kruising. Na een paar dagen vol met rechtdoorrijden en soms een roadtrain kwamen we in Alice Springs aan, we hadden er veel verhalen over gehoord, dus we waren benieuwd hoe het zou zijn. Aangekomen was het eigelijk niets aan. Het kon elke willekeurige plaats zijn, waarschijnlijk staat het op elke kaart omdat het de enige grote plaats is in een heel grote omgeving van niets, snel doorheen rijden dus. Een paar honderd kilometer verder kwamen we aan bij de grote rode rots die iedereen wel zal kennen van Australie: Uluru of Ayers Rock. Het was inderdaad een gigantische rots, maar meer ook niet. Eigenlijk een stuk mooier was de rots die er naast ligt: Kata Tjuta. Deze rots had prachtige valleien met prachtig uitzicht.
Na nog een paar honderd kilometer kwamen we weer in de beschaving aan: Port Augusta. Het voelde wel weer goed om weer een normaal dorp te zien, maar die rust was eigenlijk ook wel lekker. De volgende dag kwamen we in Adelaide aan, een stad waar in eigenlijk niets van af wist. Helaas is de winter in het zuiden van Australie wel te merken in tegenstelling tot het noorden. Regen, regen en nog eens regen. Ik vond het toch wel mooi om echt seizoenen te zien; het leek echt herfst, kale bomen en kou. Na een paar dagen waren we het regenachtige weer zat. Ik was graag vanaf Adelaide terug gevlogen naar Brisbane, maar omdat de prijzen veel te hoog liggen in Adelaide, besloot ik om via de Great Ocean Road (nogmaals!) vanaf Melbourne te vliegen. Gisteren en eergisteren hebben we de Road gedaan, helaas met heel veel regen. Het was leuk om alles weer eens te zien, maar toch vond ik het in de zomer wel wat leuker. Vandaag zijn we in Melbourne aangekomen, maar omdat ik daar al geweest ben, vlieg ik morgen alweer naar Brisbane om daar met mooi weer mijn Australische avontuur zal eindigen. Ik denk dat ik nog een paar weken in Azie ga verblijven voordat ik weer voet op Nederlansche bodem zal zetten. Exacte datum volgt! Groeten vanuit het land waar het blijkbaar ook koud en regenachtig kan zijn.